A.J. Betts – Zac & Mia

geplaatst in: ★★★★☆, 15+, recensie, recensieboek | 2

A.J. Betts – Zac & Mia

De laatste persoon die Zac had verwacht in de kamer naast die van hem, is een meisje zoals Mia: boos, snel op haar teentjes getrapt en met een twijfelachtige muzieksmaak. In de echte wereld zou hij nooit bevriend met haar (willen) raken. Maar in het ziekenhuis gelden andere regels, en wat begint met kloppen op de muur, leidt naar een briefje - en tenslotte een vriendschap die ze allebei niet aan hadden zien komen.

Informatie over het boek
A.J. Betts - Zac & Mia
Blossom Books 2014
Bladzijden: 304
Vertaald door Aimée Warmerdam
Leeftijd: 15+

 

Meer informatie

Meer Informatie over dit boek en alle recensies

 

Mijn samenvatting

Hiernaast is een nieuwe gekomen. Vanaf deze kant van de muur hoor ik voeten schuifelen: iemand die niet weet waar hij moet gaan staan. Ik hoor Nina de instructies doornemen op de heldere toon van een stewardess, alsof deze ‘vlucht’ zonder problemen zal verlopen; geen enkele reden om aan de hendel van de nooduitgang te trekken. Leun maar achterover en laat je bedienen. Nina heeft zo’n stem die je vertrouwen geeft. (blz. 4)

Zac is al een tijdje in het ziekenhuis. Hij heeft leukemie en heeft pas een beenmergtransplantatie gehad. Daarom zit hij opgesloten op zijn ziekenhuiskamer. Zijn weerstand is zo laag dat hij van alles heel erg ziek kan worden. In de kamer naast hem zit een nieuw iemand. Het blijkt een meisje te zijn van zijn leeftijd. Ze is boos op alles en iedereen. Ze maakt ruzie met haar moeder, die dan boos de kamer verlaat. Het meisje zet keihard de muziek aan.

Achttien keer? Vergeleken hierbij is methotrexaat niks. Hier ga ik aan kapot.
De verpleegkundigen zitten nog in hun wekelijkse overleg, dus niemand kan me redden van deze eindeloze cyclus ellende. Wie wil er nou achttien keer hetzelfde liedje luisteren? Maak er maar negentien keer van. Is dit meisje een mental case? Experimenteert ze met een nieuw soort therapie, eentje die haar kankercellen moet aanzetten om zichzelf te vernietigen? Is er een of andere Wonderbaarlijke Lady Gaga Kankerkuur waar ik niets van weet?
Oudere patiënten doen zoiets niet. Die houden rekening met anderen. Toegegeven, Bill zet zijn radio wel eens harder voor de hondenraces, maar dan is het geluid alleen maar een beetje irritant, niet allesoverheersend. En dan heb je Martha met haar hoge kakelstem, maar die hoor je alleen als ze te veel rooibosthee op heeft. (blz. 14)

Zac zit vaak op internet. Hij heeft veel Facebookvrienden, want zoals hij zelf zegt, iemand met kanker is een magneet voor Facebookvrienden. Hij zoekt alle informatie over leukemie en kanker die hij kan vinden. Hij wil de statistieken weten. Hij snapt dan ook niet waarom Mia, het meisje op de kamer naast hem, zo boos is. Ze heeft botkanker met een hele hoge genezingskans, veel betere vooruitzichten dan hij zelf heeft.

Ik volg de ontwikkelingen van de hoopvollen en de hopeloze anderen, de winnaars en de verliezers. En elke keer als ik lees dat er iemand aan leukemie is overleden, krijg ik een akelig gevoel van opluchting. Ik zal het nooit tegen iemand zeggen – en ik vind mezelf een klootzak – maar hun dood geeft me het idee dat mijn overlevingskans op een of andere kosmische manier toeneemt. Iemand anders heeft op het scorebord een streepje gezet. Dat betekent dat ik er beter voor sta, toch? (blz. 70)

Zac mag zijn kamer niet af. Mia wel. Hij ziet haar soms over de gang lopen. Via klopsignalen hebben Zac en Mia contact. Op een avond belt Mia hem via de ziekenhuistelefoon. Ze praten over van alles en nog wat.

De infuuspomp naast me zoemt. Ik was even vergeten dat die er was. De afgelopen vijf minuten heb ik niet aan apparaten, medicijnen of leukemie gedacht. Even waren er alleen twee mensen met een telefoonverbinding tussen hen in. Ik wilde dat Mia zich beter zou voelen; ik had niet verwacht dat het op mij zou overslaan. (blz. 83)

Mia is boos, boos op alles en iedereen. Het contact met haar moeder is erg slecht. Haar vrienden vertelt ze niet wat er aan de hand is. Op haar Facebookpagina doet ze alsof ze bij en tante logeert en haar enkel heeft verzwikt. Niemand weet hoe slecht het met haar gaat. Als ze uit het ziekenhuis weg mag besluit ze weg te lopen. Ze steelt geld van haar moeder en gaat er vandoor. Bij toeval komt ze bij de boerderij waar Zac met zijn familie woont. Zac is blij om haar te zien en haalt haar over om een tijdje bij hen te blijven.

Ik weet niet hoe dit gaat eindigen. De kanker is niet mijn dood geworden, maar het was beter geweest als dat wel was gebeurd. Misschien komt het terug, ergens anders, zoals bij Keith. Misschien wordt de infectie zo erg dat ik eraan onderdoor ga; te veel giftige stoffen die via mijn bloed door mijn lichaam worden verspreid. Misschien neemt een bus me mee, zo ver weg dat Zac er niet is om me bij elkaar te rapen als ik over de rand val. (blz. 211)

Zal Mia haar boosheid opzij kunnen zetten en accepteren dat ze kanker heeft? Zal de vriendschap tussen Zac en Mia blijven bestaan? Hoe zal hun toekomst er uit zien?

 

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (43 jaar)
Heb je het boek uitgelezen?
Ja
Wat vind je van het boek?
★★★★☆ – goed
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Ik heb dit boek gekregen van uitgeverij Blossom Books om een recensie over te schrijven
Welke steekwoorden passen bij het boek?
Zielig, realistisch, mooi
Hoe kom je aan het boek?
Ik heb dit boek gekregen van uitgeverij Blossom Books om een recensie over te schrijven
Zitten er plaatjes (illustraties) in het boek?
Nee
Wat vind je leuk aan het boek? Je kunt bijvoorbeeld een leuk stukje uit het boek overtypen
Zie hierboven voor leuke stukjes uit het boek
Is er iemand uit het boek die je in het echt zou willen ontmoeten? Wat zou je dan samen gaan doen?
Nee
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Dit boek deed mij weer denken aan mijn behandeling tegen schildklierkanker. Daarbij zat ik net als Zac voor een paar dagen opgesloten. Helaas had ik daar toen geen internet om gemakkelijk contact te houden met familie en vrienden. Ik herken het vervelen en niets kunnen of willen doen. Van boosheid heb ik geen last gehad. Het boek gaf mij ook herinneringen aan de tijd die ik in Australië heb doorgebracht. Hoe zacht een kangoeroe voelt als je deze aait. Zo schattig! 
Toen ik het boek uit had zat dit stukje uit het nummer “Oceaan” van Racoon in mijn hoofd: 
Een oceaan om in te schuilen
Nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen
Alsjeblieft
Het leven jaagt geen angst meer aan
Ik heb al zo ver moeten kruipen
Het laatste stuk zal ook wel gaan
Tot ik ga staan

Is het boek moeilijk of gemakkelijk om te lezen?
Gemiddeld
Zitten er moeilijke woorden in het boek?
Ja
Kun je een voorbeeld geven van moeilijke woorden? Wat heb je gedaan toen je deze woorden tegenkwam?
Woorden als beenmergtransplantatie, inductie, consolidatie. Allemaal termen die te maken hebben met de behandeling tegen kanker. Ik heb doorgelezen, omdat ik ongeveer weet wat de woorden betekenen. 
Wil je het boek nog een keer lezen?
Nee
Aan wie zou je dit boek aanraden? (bijvoorbeeld kinderen van jouw leeftijd, jonger, ouder, jongens, meisjes)
Aan jongeren vanaf een jaar of 14

 

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler van dit boek? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website (even googelen...). Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdliteratuur.org, Leesfeest en Leesplein.nl
Succes!

2 Responses

Laat een reactie achter